Georgia has witnessed an unprecedented persistence of resistance for more than 600 days against its government’s authoritarian turn and the unraveling of its EU integration following the widely denounced and allegedly rigged parliamentary elections of October 2024. As protest persists across seasons, crackdowns, and intimidation, what becomes most striking is not only the overt political resistance but the dense affective landscape that has taken shape in its interstices: nightmares and anxiety that trace the tremors of an uncertain future; anticipation and anger that surge through crowds; shame(lessness) and indignation that surface in encounters with state violence; mourning and exhaustion that mark suspended political horizons; suspicion and ambivalence that bind, fracture, and unexpectedly reassemble communities. This series asks how such affects endure, regenerate, or arise against the grain, how they continue to sprout under political pressure and polarization, how serendipitous moments of camaraderie materialize among humans and non-humans, and how moral and sonic intimacies flare in times of collective strain. By turning ethnographic attention to these subtle yet powerful affective forms, the curated essays spotlight how Georgia’s resistance is sustained not only through organized mobilization. Instead, it is sustained through the unpredictable, residual, and continually reconstituted affective energies that make protest imaginable and persistent in a time when political categories, communal relations, and futures are being radically reworked.

პროტესტის აფექტი: ანტიავტორიტარული წინააღმდეგობა და ბრძოლა თავისუფლებისთვის საქართველოში

უკვე 600 დღეზე მეტია, საქართველოში ხელისუფლების ავტორიტარული შემობრუნებისა და ქვეყნის ევროპული ინტეგრაციის პროცესის რღვევის წინააღმდეგ უწყვეტი წინააღმდეგობა გრძელდება, რომელიც თავისი ხანგრძლივობითა და შეუპოვრობით უპრეცედენტოა საქართველოს უახლეს ისტორიაში. ამ პროცესს წინ უძღოდა 2024 წლის ოქტომბრის ფართოდ დაგმობილი და სავარაუდოდ გაყალბებული საპარლამენტო არჩევნები. პროტესტი არ წყდება სეზონების ცვლის, რეპრესიებისა და დაშინების მიუხედავად. თუმცა, ამ ხანგრძლივი წინააღმდეგობისას თვალში საცემი მხოლოდ აშკარა პოლიტიკური დაპირისპირება როდია. არანაკლებ მნიშვნელოვანია ის მრავალშრიანი აფექტური ლანდშაფტი, რომელიც პროტესტის ნაპრალებსა და შუალედებში წარმოიქმნა: კოშმარები და შფოთვა, რომლებშიც გაურკვეველი მომავლის რყევები იგრძნობა; მოლოდინი და რისხვა, რომლებიც პროტესტის მონაწილეებს მოიცავს; სირცხვილი და აღშფოთება, რომლებიც სახელმწიფო ძალადობასთან შეჯახებისას იჩენს თავს; გლოვა და გამოფიტვა, რომლებიც შეჩერებული პოლიტიკური მომავლის კვალს ატარებს; ეჭვი და ამბივალენტურობა, რომლებიც ადამიანებსა და ჯგუფებს ხან აკავშირებს, ხან აცალკევებს, ხან კი მოულოდნელად ხელახლა კრავს. ეს სერია იკვლევს, როგორ ძლებს, განახლდება ან მოულოდნელად, დინების საწინააღმდეგოდ აღმოცენდება ეს აფექტები; როგორ აგრძელებენ ისინი არსებობას პოლიტიკური წნეხისა და პოლარიზაციის პირობებში; როგორ იბადება მოულოდნელი კავშირები ადამიანებს, სხვა არსებებსა და მატერიალურ სამყაროს შორის; და როგორ წარმოიქმნება კოლექტიური დაძაბულობის დროს მორალური და აკუსტიკური სიახლოვის მოულოდნელი მომენტები. ამ ფაქიზ, მაგრამ ძლიერ აფექტურ ფორმებზე ეთნოგრაფიული ყურადღების გამახვილებით, კრებულში თავმოყრილი ესეები გვიჩვენებს, რომ საქართველოში წინააღმდეგობის მდგრადობას მხოლოდ ორგანიზებული პოლიტიკური მობილიზაცია არ განაპირობებს. მას ასაზრდოებს არაპროგნოზირებადი, დროში დალექილი და მუდმივად ხელახლა წარმოქმნილი აფექტური ენერგიები, რომლებიც პროტესტს სიცოცხლისუნარიანობას სძენს და მისი უწყვეტობის საფუძველს ქმნის იმ დროს, როდესაც პოლიტიკური კატეგორიები, საზოგადოებრივი კავშირები და მომავლის ჰორიზონტები რადიკალურად გარდაიქმნება.